11 Kasım

 Dün lapa lapa kar yağdı, aklımdan geçemesine rağmen beklemiyormuşum. Bir süre seyrettim, önce  hızlı yağdı. Sonra yavaşladı, yağmura çevirdi. Bilge okula gitti. Atkı, bere ve eldivenleri koyduğum yeri hatırladığıma çok sevindim.

Öğleden evvel Qigong dersine girdim. Standart duruşta (ayaklar kalça genişliği kadar açıkken, dizler hafif bükülü, kuyruk sokumu aşağı doğru, kollar bedenin yanlarında serbest ve koltuk altları kapalı olmadan ) Wuji (Wu Chi) hiçlik duruşunda ilk defa farklı hissettim. Derin bir köklenme duruşu, amaç bedende ve zihinde  hareketsizliğin içinde dengeyi bulmak diyebilirim. Bu duruşla başlar pratikler ve bana genelde zorunluluğun da verdiği sıkıcı bir zaman olarak gelirdi. Bitse de diğer poza geçsek. Çünkü diğer pozu çok seviyorum. Alt dantiyen (karın hizasının biraz altı) önünde ellerimizin arasında ipler varmış gibi birbirine değmeden ve ipleri koparmadan, nefesle yana açıp kapatırsınız. Nefes ve dizlerde devreye girer. Eller, dizler nefes birlikte hareket eder. Sonra alt ve üst dantiyenler arasında aşağıdan ve yukarıdan eller ortada açılıp kapanır. En son iki el havada sonsuzluk işareti yaparak ortada buluşur. Dün bu sıralamda wuji duruşunda hareketsiz kaldığımda,  o boşluğu hissettim. Dışarıdan kendimi gördüm ve bu hal pratik boyunca devam etti. Zihnim, bedenim inanılmaz sakindi. Nefesim hiç düşünmeden, ben müdahale etmeden hareketlerime eşlik etti. Bazen yogada ve meditasyonda da bu hissi yakalayabiliyorum. Uzun süredir olmamıştı. Bu sakin hal tüm gün benimleydi, hareketlerim yavaşladı. 

Ard arda kötü haberler aldığım bir dönemden geçiyorum. Dün de uzun zamandır görmediğim, bir dönem spor salonun gittiğim genç bir adamın kanserden vefat ettiğini öğrendim. Kızkardeşi söyledi, kızı önce tanıyamadım o kadar zayıflamış ki. Ani ölümün getirdiği yasın, bir insan unufak edişini görmek beni çok üzdü. Tüm bu hal içinde, uykuya dalmadan evvel kendimi suyun üzerinde yüzen yaprak gibi hissettim. Suya batmayan, suyla hareket eden hafif, sararmış bir yaprak...