28 Eylül

 Hafta sonu Bilge'yle enerjimiz yerlerde Evrencan Gündüz konserine gittik. Konsere gidelim dediğimiz yaşıtım ve daha küçüklerim ayyy ayakta hiç çekemeyeceğim yaptı. Omuz silktim, dudak büktüm bu çocuğu bu zamanlar için doğurdum diye gittik mekana. Önlerde bir masa kaptık, koltuksuz olanlardan. Sonra yaşları yirmi beşle elli beş arası olduğunu düşündüğüm çoğunluğu kadın bir grup geldi yanımıza. Aralarında türk olduğunu tahmin ettiğimiz kadına masayı paylaşabileceğimizi söyledik. Aman ne mutlu oldular, küçücük masa hepimizin çantalarını, hırkalarını aldı.Neşe ortak dil oldu.  Konser başladı, Evrencan ve arkadaşlarının inanılmaz bir sahnesi var  ve grup öyle bir coştu ki, coşkuları bizi de  içine aldı. Aman ne dans ettik, booo zaaaaa diye bağırdık, hopladık zıpladık, kahkahalar attık. Çıkarken neşenize bayıldım dedim, kocaman gülücüklerele uğurladılar bizi. Bal kabağına dönüşmeden eve geldik. Ağzımız kulaklarımızda, yattık:) Sabah tatlı bir yorgunlukla kalktım. Aslında çok büyük büyük bir şeylere ihtiyacımız yok değil mi?