17 Kasım
Dün akşam Efes' i gezmeye çıkarttım, dönüşte Koca'yla köpek parkında karşılaştık.(sürpriz yaptı) Efes yıllardır görmüyormuş sevinciyle beni sinir etti. Sonra Koca' nın yanına oturdu, dünyada ondan mutlusu yoktu karesini keyifle izledim. Şu dünyada yakınlarınız, sizi tanıyanlar, akrabalarınız dışında bir canlının sizi sevdiğini hissetmek keşke herkesin deneyimleyebileceği bir duygu olsa.
Bu aralar yağlı pastelerimle hemhal oluyorum. Genelde insanlar büyük alanlarda çalışmayı sever, beni boşluklar tedirgin eder. Bu yüzden ne tür çalışırsam çalışayım, hep minik alanları tercih ederim. Bir de defterlere çalışmayı, sonra açıp bunlara bakmayı seviyorum.


Yağlı pastelin dokusu çok farklı, ne kadar dağıtıcı kullansam da, parmaklarımın boyayı yayması, kağıdın üzerinde dolaşması, resmin başından ayrılırken boyacı bir çocuk edası bırakması...
Yukarıdakiler ilk denemelerim, yaptıkça fark edip, yaptıkça anlamaya çalıştıklarım. Bu coşkuyla resim kirlenmeye de çok meyilli. Suluboyada ki gibi hakimiyetsiz hissetmiyorum, yağlı pastel daha uzlaşmacı gibi:)
Genel bir tavır olarak çocuklar konuşmayı ve yazmayı pek sevmiyorlar. Bilge' yle yazışmalarımıza bakıyorum, cümlenin en kısa hali:( Çok anlayamadığım emojiler ve zorla yazıldığı belli yanıtlar var. Dün sınavından dönerken gelen mesajı, o yüzden çok hoşuma gitti. Anne Yaşar'ın konserinde söylediği ikinci Ahmet Kaya şarkısını hatırladım. Hep Sonradan şarkısıydı. Evet ya hangisiydi diye kafa patlatmıştım. Ne güzel şarkıdır bu arada. Çocuğum beni düşünmüş hissi, yerim ya:)
Yemekten sonra yıl dökümü yaptık. Bu yıl gittiğimiz etkinlikleri, bizi çok etkileyenleri ard arda sıraladık. Kötüler pek kalmamış aklımızda, en azından dilimizden dökülmedi:) Duygularını pek belli etmeyen evladımın dile gelmesi ve coşkuyla bahsetmesine bayıldım.
Yılın da hakkını vermişiz, bin şükür...



Yorumlar
Yorum Gönder