1 Şubat

 Dün akşam mutfak masasında aniden  sinemaya gitme kararı aldık. Günün hepsini yemesin diye sabah on bir seansına biletleri aldım. Çıkışta yemek yer döneriz dedik. Uzun zamandır (Bilge büyüdüğünden beri ) birlikte sinemaya gitmiyorduk. 

Örümcek Adam kostümlü bir çocuk, ön sıralarda beyaz perdeye kırmızı ışık tutan iki haylaz oğlan ve bir kaç çocukla birlikte izledik. Çocukların yanında yetişkin yoktu. Hatta bize biraz şüpheli baktılar gibi geldi. Neyse film çok komikti, ilkini de çok sevmiştik. Bol bol güldük, özlemişim yahu. Tabi çıkışta şarkı içimizde çalıp duruyordu. Bir süre peşimizi bırakmayacak gibi:)  Avm sinemalarını sevmiyorum, tıpkı avm restoranlarını sevmediğim gibi. 

Dönüşte bir arkadaşıma uğradık,  bana bir pikap   verdi. . O başka yazının konusu olsun ama pek güzel...

Kahvem geç saate kaldı. Özlem Dikeçligil' in kitaptaki ikinci öyküsünü okudum. Harikalar Sahili yine düğüm düğüm oldum, hüzün bu kadar güzel mi yazılır?