18 Kasım

Sabah yedide yoga dersim vardı. Eskiden hiç sevmezdim sabah derslerini. Uykudan uyanıp, kaskatı halde matın başına geçmek hiç cazip gelmezdi. Yıllarca akşam derslerine katıldım. Ne zaman fikrim değişti net hatırlamıyorum ama sabahın berrak zihnini seviyorum. Bedenin yavaş yavaş açılmasını yine aynı yavaşlıkta dengeyi bulmasını izlemeyi seviyorum. Bazen bulamıyor, bazen çok zorlanıyor ama fark etmek bana iyi geliyor. Bugün iğneden ipliğe pozunda (Sucirandhrasana) sol tarafımın ne kadar kapalı olduğunu fark ettim. Bir bacağını diğer bacağının üzerine erkeklerin bacak bacak üstüne atması gibi yerleştirip, elini bacağın arasından geçirip alttaki bacağı göğse  doğru çekerken, üsteki dizi de hafiften yere doğru itiyorsunuz. Kalça açıcı harika bir pozdur. Sol tarafı yaparken çok zorlandım. Akşam bir daha bakayım, sanırım hep sağ tarafıma doğru yatıyorum. 

Matta şavasana için uzanmışken, sarılara bürünmüş badem ağacını gördüm. Ne güzel büyüdü. Bu eve taşındığımızda ufacıktı ve ben onu uzun süre tek ağaç zannettim. Sonra yanında iki kardeşi daha olduğunu fark ettim. Meyve vermekten yana pek cömert bir ağaç olmadığı için, apartmandakiler kesmek istedi. Kıyameti koparttım. İlkbaharda çiçekli elbisesini giyen, kışın dallarında bembeyaz karları ağırlayan, yazın üç beş meyveyi büyütüp benim balkona doğru uzatan ve sonbaharda böyle sarının her tonuyla görsel bir şölen sunan bu ağacı çok seviyorum. 

Günler çok kısa, çok iş sığdırmam lazım bugüne. Hadi bana kolay gelsin:)
 

Yorumlar

Popüler Yayınlar