07 Nisan

 Dün o kadar yorulmuşum ki, uyumak için yatağa yattığımda ayaklarımın altı zonkluyordu. Öğleye kadar iş çok yoğundu, onu yap bunu yap, o telefon bu telefon. Arada biber dolması yapıp son anda bateri çalışmaya gidebildim. Yarım saat debelendim, stüdyo garip bir şekilde karanlıktı.(sonra fark ettim dışarısı çok aydınlık olduğu içn bana karanlık geldi.) Dışarı çıktığımda pırıl pırıl parlayan güneşi görmek iyi geldi. Kulaklıklarımı takıp, caddenin kalabalığına bıraktım kendimi. Fatma Nur Kaptanoğlu' nur Babam, Ev ve Yumurta Kabukları kitabını dinlemeye devam ettim. 

Tüm kışın soğundan ve griliğinden yılmış  şehrin insanları,  kendilerini dışarı atmışlardı. Cadde kalabalık ve cıvıl cıvıldı. Çok tarz yaşlıca bir adam gördüm. Ardından deri pantolonlu, ilginç şapkalı yine oldukça yaşlı görünen bir hanımla karşılaştım. Kedi seven genç bir kızla birbirimize gülümsedik. Çiçekleri dökülen ağaç dallarındaki marteniçkalar biraz hüzünlüydü, tüm dilek yükleriyle öylece kalakalmış gibi geldiler. 

Kitap o kadar güzeldi ki, bitene kadar yürüdüm. Son kısım beni benden aldı, babasına yağmur altındaki vedası birebir gözümün önünde canlandı. Sanırım uzun sürede silinmeyecek. Bu sabah yazarın iki kitabını daha aldım. 

Erken uyanmışım, Guadalupe Nettel' in Kıştan Sonra kitabına başladım. Sonra okurken tekrar uyuya kalmışım. Acayip rüyalar gördüm, yarım yamalak hatırlıyorum. Büyüdükçe büyüyen bir evdeyim. Her oda başka bir odaya açılıyor ve ben ilk kez görüp hayretler içinde kalıyorum. Habersiz misafirlerim geliyor, içlerinde bir de alman kurdu var kocaman. İnsan gibi masaya filan oturuyor, konuşuyor  tövbe tövbe. Bilge' nin çorap arayışı gürültüsüne uyandım allahtan...

Schmid dinlemeye devam edeyim dedim Kendiyle Dost Olmak kitabına başladım.

Uğultulu Tepeler filmini izledim, hiç beğenmedim. Esinlenme, uyarlama falanlama filanlama sevmiyorum. Olmuyor bence.