02 Ocak

Çocukuluğumu hatırladığımda hep uzun karlı, bembeyaz kış günleri geliyor. Antalya' ya kar yağmadığını öğrenince çok sevinmiştim. Hala da kar yağınca sevinen bir insan değilim. Bana kalırsa hayatı zorlaştırıyor. her konuda iflah olmaz bir romantiğimdir ama kar konusunda değilim. Yeni yılın sabahı ve ilk günü Efes' in bize bıraktığı sürprizleriyle geçti. Akşamın oburluğu, sabah karda uzun yürüyüşle (Koca'yla yaptılar) birleşince, şiddetli bir ishale dönüştü. Resmen evin içine etti. Sular kesilmesin dualarıyla evdeki tüm halılar, biri üç kez olmak şartıyla yıkandı. Allahtan keyfi yerindeydi. Bu sabah biraz daha iyi. 

Sabahları artık günaydın demek yerine sular geldi mi diyoruz. İşler aman sular kesilmeden sırasıyla hep bir telaşlı, hep bir kaygılı. Haberdar edilmemek, bu konuyla ilgili neler yapılabileceği üzerine yetkin bir açıklama yapılmaması bir yana, sahiden binalarında  su deposu olan geri kalanların bu konudan bir haber olması çok sinir bozucu. Tek bir şey kafamda netleşti, bir dahaki seçimde kötünün iyisi için oy kullanmayacağım. İçinde bulunduğumuz halde katkım olduğunu bilmek beni sinirlendiriyor.

Gelelim geçen yılın son okuması Andres Barba' nın Işıklar Ülkesi kitabına. Kızkardeşle eş zamanlı okuduk. Ben e kitap olarak okudum. Çok garip bir okuma deneyimi oldu. Bir kere çok tekinsiz bir kitap. Zaman akışının tahmin edilemezliği, sürekli bir tetikte okutuyor kitabı. Bu hal ilk önce acaba çeviride mi bir sorun var hissi de yaratıyor. Yazarın böyle bir tarzı olduğunu okuyunca, çevirmeni akladım. Beğendim mi, etkilendim mi hiç bilmiyorum. Tek bildiğim çok ilginçti, bu yüzden okunur. 

Akşama bateri dersim var, yeni yıla denk gelince bu akşama ertelemiştik. İşle ilgili görüşmeler yapmam gerek, Bahçıvan ve Ölüm' ü hiç okuyamadım, acaba bitmek istemiyor muyum?