22 Ocak

Bu saat oldu pek bir şey yapmadım. Sabah sayfalarını yazmaya tekrar başladım, uyanır uyanmaz ilk işim, üç sayfa doldurmak oldu. Tıkandım, durdum, devam ettim. Yazmak bir köprü gibi aslında, üzerinden geçmezsem  yolun çok uzayacağını, zorluklarla daha çok karşılaşacağımı bildiğim bir köprü. 

Sabahtan beri ufak ufak yağan kar, daha belirgin yağmaya başladı. İşle ilgili yapmam gereken iki evrak işi var, dün canım istemedi diye yapmamıştım, bugün hiç canım istemiyor ama yarın sabahtan dişçiye gideceğim. Bugün bitirmem lazım. Sabah Kurtların Tarihi ini bitirdim. Aslında bittiği zaman da bitmiş hissi vermeyeceğini biliyordum. Hem mekansal olarak hem de duygusal olarak oldukça soğuk bir roman. Yazarın yer betimlemesi o kadar iyi ki, sanırım bir süre romanın geçtiği yerde yaşamış. Çok ince detaylar var, üzerinde düşündüren ...oradaki kızılağaç ormanlarını görmek istiyorum.O kocaman ağaçların yanında kendimi küçücük hissetmek, her şeyin ölçeği konusundaki algılarımı sonsuza dek değiştirmek istiyorum. O ağaçların insana bunu yapabildiğini duymuştum... Aslında bir taraftan büyüme hikayesi, bir taraftan ebeveyn olmanın ya da bakım veren olmanın sınırları konusu, soğuk buz gibi duygular, şaşırtan incelikler ve her şekilde rahatsız edici ama güzel bir anlatı. Çocukların biz fark etmeden ailelerinin yükünü nasıl omuzladığı, iyi niyetli yetişkin halinin bulanıklığı gibi  pek çok soru bırakıyor ardında. 

Kitabı sevdim ama biraz daha uzasa sevmezdim, sonlara doğru içim şişti. 

Hafta yine geçiverdi. Bilge geldi biraz evvel. Vergi dairesine gitmişti. Dijital satışları için vergi ödemesi gerekiyormuş, bununla ilgili kağıt kürek işini halletti. Vergi dairesindekiler ne sattığımı sordular, güldüler filan dedi. Alışık değillerdir vergi ödemeye gönüllü gelen,  senin kadar genç birini  görmemişlerdir dedim:(

Akşama bateri dersim var, yine hiç çalışmadım...